De Oudekerkgemeenschap en Bewonersorganisatie Wallenbuurt organiseren gezamenlijk de vertoning van drie films van de Zweedse regisseur Ingmar Bergman (1918–2007). Elke avond begint met een inleiding, gevolgd door de filmvertoning.

Op 12 februari 2026: De Avondmaalsgasten, met inleiding en gesprek door Frank Blaakmeer, gepromoveerd op het werk van Ingmar Bergman.

Op 26 maart 2026: De Maagdenbron, met Petra Broomans, emeritus hoogleraar Scandinavistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Op 9 april 2026: Kreten en Gefluister, met Chris Nietvelt, actrice en winnaar van een Theo d’Or.

tijdig aanmelden: via info@wallenbuurt.amsterdam

Waarom Bergman?

Marcel van Blijenburgh vertelt: “Ik zag mijn eerste Bergmanfilm, De grote stilte (1963), halverwege de jaren tachtig in bioscoop Cinecenter, hier in Amsterdam. Na afloop daarvan gingen mijn twee vrienden en ik ergens zitten om nog wat te drinken. Een half uur lang bleef het stil, totdat een van ons verslagen zei: ‘Het was wel een goeie film.’ Sindsdien heb ik dat na het zien van een Bergman vaker meegemaakt, zo verpletterd was ik. Dan was het een bevrijding om weer buiten te staan, in de bekende en veilige omgeving. Daarvoor hadden de andere bioscoopbezoekers en ik diep in de afgrond gekeken, waar spreken achterwege kan blijven, geen geluid doordringt en God stokdoof is. Ingmar Bergman (1918-2007), de onverschrokkene. Hoe moet ik hem anders noemen, want niemand heeft het merg zo uit de botten van het menselijk tekort gezogen. Hij was ook degene die film tot een kunstvorm heeft verheven. Niet veel eerder werden films in circustenten vertoond, alleen voor vermaak. Bergman begon ernstige onderwerpen te behandelen, die daarvoor alleen nog in romans, gedichten en schilderkunst aan bod kwamen: wanhoop, angst, eenzaamheid, Gods zwijgen, gekte. Overigens besteedde hij evenveel aandacht aan de esthetische kant van zijn werk. Het duizelingwekkende acteerniveau is ook kenmerkend aan zijn films. Om te beseffen hoe belangrijk Bergman is geweest, ook voor andere filmmakers, is het aardig om de documentaire Trespassing Bergman te kijken. Dat kan op YouTube. Volgens sommigen zijn zijn films niet zo goed overeind gebleven als die van andere grote regisseurs, te zeer gebonden aan een tijdperk, aan het existentialisme. Ik zie dat anders: Bergmans films verliezen pas aan kracht als het menselijk tekort zal zijn opgeheven. Bezoek dus vooral OKP30, waar drie van zijn films zullen worden vertoond, met een mooie inleiding. De avondmaalsgasten (1963) is een voortreffelijk begin.”